Als ik blij ben ga ik gewoon in mijn pyjama naar de Dirk van den Broek. Ik leef zoals ik wil leven en niet zoals de buren denken dat ik leven moet. Ik doe alles wat ik denk dat goed voor me is en dan geniet je van elke moment. Ook met z’n ups en z’n downs natuurlijk want, laten we eerlijk zijn, het leven is gewoon één brok ellende voor iedereen. Voor iedereen hoor, niet voor mij alleen, voor iedereen. En daar sla je je maar doorheen en je blijft maar lachen en zo red je het wel, denk ik, toch? Leef gewoon je leven, de dood en de belasting dat zijn dingen daar kom je niet onderuit.

Zoals hier in ‘t dorp ook, dan hebben ze het over de armoede en zo en af en toe denk ik dat ik ook maar een wietplantage ga beginnen, want als jij netje je dingen wil regelen dan ben je nergens. Ik doe alles netjes. Ik heb in het verleden ook zwart gewerkt en dat moest ik ook terugbetalen: wie zijn kont brandt moet op de blaren zitten. Daar ben ik heel consequent in.

Krijg ik een bekeuring omdat ik zonder helm op m’n brommer rijd, dan laat ik ‘t gewoon voorkomen, want dat vind ik gewoon hilariteit. Ik weet niet of je weet hoe zo’n gerechtsgebouw werkt: Meneer Van der Berg, 1200 gulden, te snel rijden. Meneer Kruisen, ja dat is nou de derde keer, hè, nou dan wordt ‘t 2500 gulden en dit en dat en dan op een gegeven moment: mevrouw Van den Hooven, 50 gulden, u heeft zonder helm gereden. Ik zeg: ja dat klopt, maar nu moet je eens goed luisteren. Ik zeg: ik vind ‘t een beetje bullshit, want in principe moet een fietser dan toch ook een helm op. Als die valt en hij valt met z’n hersens op de stoeprand dan is ‘ie er ook geweest. Ja, ja, daar zit eigenlijk wel wat in, weet je wel. Nou even overleggen met die andere piepels, nou we zullen ‘t verminderen: 20 gulden. Die heb ik weer verdiend he.
Wat gebeurt er? Ik betaal, maar ik betaal te laat. Dus op een gegeven ogenblik zegt m’n zoon: mam je wordt gezocht, ik zeg: gezocht? Wat heb ik nou weer uitgespookt dan? Moest ik 75 gulden betalen. Ik zeg: nou dan ga ik wel een dag zitten, want ik ga niet weer betalen. Ik heb fobieën dus zet mij maar vast op de Waddenweg. Ik ga niet naar de stad hoor, dan ga ik helemaal shaken. Nou dat was afgesproken. Ik naar de feestwinkel, streepjespak gehuurd, zo’n grote koffer meegenomen. Dus ik kom op het bureau ‘s morgens om acht uur. Ik zeg: ik kom me melden. Moet ik toch naar de Parnassusweg. Ik zeg: nee hoor. Ik blijf hier zitten. Al moet ik in de hal zitten, 24 uur. Ik blijf zitten. Nou toen was het wisseling van de dienst, dus ik werd netjes gehouden want die vonden het wel leuk eigenlijk. Ik met m’n koffertje, petje op, streepjespak met zo’n nummer. Ze hebben zelfs een foto van me gemaakt. Moest ik in zo’n celletje, alles afgeven. M’n zoon kwam ‘s middags langs met een broodje shoarma en de krant. Allemaal hartstikke leuk.
Iedereen had verwacht dat ik ‘s avonds wel naar huis mocht want wat stelde ‘t nou eigenlijk voor, weet je wel, maar nee hoor. Dus midden in de nacht word ik wakker, ik had geen notie van tijd, dus ik ging maar bellen. Komt er een vrouwelijke bewaakster, die zegt: Weet je wel hoe laat ‘t is? Ik zeg: Nee, ik heb geen notie van tijd. Was het pas drie uur. Ik zeg: ik heb wel trek in een lekker bakkie koffie. Zegt zij: Koffie kan ik je niet geven maar wel een kopje thee en de krant. Om zes uur: mevrouw Van den Hooven u mag naar huis. Ik zeg: hoe laat is ‘t dan? Nou zes uur. Ik zeg: Ja ik ga nu niet naar huis hoor, ik kan toch niet iemand wakker bellen om zes uur. Ik moet m’n ontbijt ook nog hebben, daar heb ik toch voor betaald, hè, lunch, ontbijt en avondeten. Dus ik ga niet eerder weg hoor.

Zit ik een paar maanden later zo bij mij voor de deur en die agenten ken je natuurlijk allemaal. Zegt er een: heee je staat bij ons in ‘t politieblaadje! Ik zeg: o ja? Ik zeg: nou breng ‘t even. Staat er een heel stukje in met de foto die ze toen gemaakt hebben. Dat ik geen categorie A was en blablabla. Nou dat was hartstikke leuk, dat hebben ze toen netjes gebracht.

Je moet zelf iets van ‘t leven maken. Ik geniet echt elke dag van het leven. Ook met moeite, en ik heb ook wel pijn en narigheid maar ik probeer het toch altijd weer positief te benaderen. Op ‘t moment zelf is ‘t vaak een hele klus maar naderhand kan ik er altijd zo om lachen, dan denk ik: ik heb ‘t toch maar weer voor elkaar gebokst.